Obowiązek kierowania na badania psychotechniczne

461
Obowiązek kierowania na badania psychotechniczne

Obowiązek kierowania na badania psychotechniczne pracownika, który sporadycznie kieruje samochodem służbowym

Pytanie: Zatrudniamy pracowników na różnych stanowiskach – zarówno fizycznych, jak i umysłowych. Pracownicy w angażach mają określone stanowisko wykonywania pracy (np. ślusarz, ślusarz -spawacz, elektryk itp.). Zdarza się, że zatrudnieni jeżdżą samochodami służbowymi na roboty, przewożąc współpracowników lub indywidualnie. Czy osoby te powinny być kierowane na badania psychotechniczne dla kierowców? Czy należy określać im w umowach dodatkowe stanowisko pracy (jako kierowca)?

Odpowiedź: O konieczności wykonania badań psychotechnicznych decyduje lekarz medycyny pracy podczas badań profilaktycznych, na które pracodawca kieruje pracownika. W skierowaniu pracodawca powinien zamieścić informację o tym, że dany pracownik – oprócz obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska – będzie kierował samochodem do celów służbowych. Umowa o pracę pracownika, który sporadycznie, na polecenie pracodawcy, kieruje samochodem służbowym nie musi określać stanowiska „kierowcy”.

Rodzaj pracy w umowie o pracę

Ustalając rodzaj pracy w umowie strony powinny  określić go w taki sposób, aby odpowiadał on rzeczywistości. W praktyce oznacza to, że osoby, które w ramach obowiązków służbowych kierują firmowymi autami nie muszą od razu być zatrudnianie na stanowisku kierowcy. W tej grupie pracowników znajdą się bowiem zarówno osoby, które rzeczywiście pracują jako kierowcy (i umowy tych osób faktycznie powinny określać stanowisko pracy jako „kierowca”), ale również i takie, które wykonują inną pracę przy której poruszają się firmowymi autami (np. kurierzy).
W grupie tej znajdą się również i ci, którzy wprawdzie na co dzień nie używają firmowych samochodów, ale sporadycznie z nich skorzystają na polecenie pracodawcy (np. księgowa jadąca do urzędu skarbowego). Zatem jeśli wyjazdy firmowym samochodem nie są codziennością danego pracownika i nie przeważają w jego  obowiązkach służbowych, umowa o pracę takiej osoby – w mojej ocenie – nie musi określać stanowiska pracy jako „kierowca”.

Badania profilaktyczne

Pracodawca może dopuścić do wykonywania pracy pracownika, który posiada ważne, tj. aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające jego „zdolność do pracy na danym stanowisku”. O zdolności do wykonywania pracy danego rodzaju decyduje lekarz medycyny pracy podczas badań profilaktycznych. Na takie badania (zależnie od okoliczności – wstępne, okresowe lub kontrolne) kieruje pracownika pracodawca. W skierowaniu pracodawca określa:

  • rodzaj badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane,
  • rodzaj pracy (stanowisko), którą pracownik ma wykonywać lub którą wykonuje,
  • opis pracy, podstawowe czynności, sposób i czas ich wykonywania,
  • opis warunków pracy uwzględniający informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy, czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy, z podaniem wielkości narażenia oraz aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach.

W przypadku osób zatrudnionych na stanowiskach innych niż kierowcy, którzy jednak (częściej lub rzadziej) użytkują samochód do celów służbowych, skierowanie powinno zawierać informację o tym fakcie. Dzięki takiemu zapisowi lekarz medycyny pracy może prawidłowo ocenić stan zdrowia pracownika zlecając w ramach badań profilaktycznych właściwe – w jego ocenie – badania (w tym również testy sprawności psychoruchowej).

Przepisy prawa pracy nie nakazują wprost kierowania pracowników niezatrudnionych na stanowisku „kierowcy” na badania typowe dla takiego zawodu. Jednak Krajowy Konsultant w dziedzinie medycyny pracy ocenia, że kierowanie pojazdem jest czynnością, wymagającą od pracownika pełnej sprawności psychoruchowej, dlatego też pracownik „niekierowca”, któremu zdarza się prowadzić samochód w celach służbowych powinien podlegać badaniom profilaktycznym zgodnie z wytycznymi określonymi w części V pkt. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Inne – prace wymagające pełnej sprawności psychoruchowej). Ostateczną decyzję w tym zakresie podejmuje jednak lekarz profilaktyk.


Podstawa prawna: 

  • art. 29 § 1 pkt. 1, art. 229 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1666, ze zm.),
  • § 4 oraz załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 2067).

Żródło: www.portalkadrowy.pl
Autor: Katarzyna Wrońska-Zblewska

54321
(2 votes. Average 5 of 5)